Battlefield 1942 to gra opowiadająca o konflikcie na bliskim wschodzie w latach czterdziestych. Przybliża nam ona te wydarzenia w bardzo przystępny sposób, a nawet pozwala wziąć w nich udział. Gra tego kalibru oferuje nam wiele zabawy i dobrze spędzony czas przed komputerem.

Zaczynając od rozgrywki. Do wyboru mamy dwie strony, po których możemy stanąć: Alianci i Niemcy. Gra oferuje oddzielny scenariusz jeśli chodzi o te dwie strony także żeby w pełni poznać grę trzeba zagrać obiema tymi formacjami. Każda z nich jest wyposażona inaczej tzn. obie jednostki są wyposażone w różne rodzaje broni, osprzętu itd. Każda z nich ma różniące się od siebie pojazdy bojowe i wygląd. Warto zapoznać się z każdym z nich.

Model walki zrobiony jest bardzo ciekawie. Grafika przedstawia się bardzo przyjemnie, jest dokładna i płynna. Wszystko dzieje się sprawnie. Mamy określoną ilość żołnierzy, którą przeciwstawiamy siłom wroga. Jeśli żołnierz, którym się poruszamy zginie, odradzamy się na nowo w jednej z wybranych przez nas baz. Bazy są bardzo ważnym elementem rozgrywki. Mamy je zarówno my, jak i przeciwnik. W nich właśnie odradzają się żołnierze. Wygrywamy walkę, jeśli zdobędziemy wszystkie bazy przeciwnika, wtedy jego żołnierze nie mają się gdzie odradzać i możemy ich wszystkich wyeliminować.

Gra jest dość ciekawa i oferuje nam wiele wrażeń. Nie nudzimy się zbyt szybko. Wiele frajdy oferuje nam także możliwość prowadzenia pojazdów bojowych takich jak czołgi czy inny ciężki sprzęt.

Obowiązkowa pozycja dla fanów gier militarnych.

Po pierwsze, dobry sklep z grami powinien mieć odpowiednio bogatą i ciekawą ofertę produktów. Oprócz tytułów już znanych, popularnych i lubianych sklep z grami powinien zadbać o obecność gier nowych, dopiero co wypuszczonych na rynek, na które oczekuje ogromna liczba graczy.

Oczywiście, każda gra ma swoją cenę – i to jest druga kwestia. Cena gry w sklepie z grami nie może być wygórowana, bowiem żaden szanujący się gracz nie wyda astronomicznej sumy na grę, którą w innym sklepie z grami kupi dwukrotnie taniej! Sklep z grami powinien utrzymywać ceny na zrównoważonym poziomie, aby potencjalny klient miał możliwość porównania ich z cenami w innych sklepach z grami i wybór najlepszej oferty.

Oczywiście, nie można zapomnieć o promocjach. Są one niezbędne od czasu do czasu, aby przyciągnąć graczy. Obecne są w sklepach z grami w okresie świąt, gdy zaabsorbowani zakupowym szałem rodzice wchodzą do sklepu z grami, chcąc szybko kupić prezent dla swojego dziecka. Świąteczne obniżki cen w sklepach z grami mogą sięgać nawet połowy normalnej ceny! Jest to świetna gratka dla wielu graczy, którzy w tym okresie wyłapują sporo znakomitych tytułów za naprawdę śmieszne pieniądze.

Kolejną ważną cechą są koszty wysyłki. Muszą być nieduże i zrównoważone, aby nie odstraszyć potencjalnego klienta. Nie może bowiem zaistnieć sytuacja, w której gracz zmuszony jest zrezygnować z zakupu gry za 30 złotych, bo sklep z grami dolicza kolejne 20 za przesyłkę.

A jest ich kilka, choć jako główny podaje się słabą sprzedaż Lost Planet 2, w której Capcom pokładał spore nadzieje. Do tego dochodzi mocny kurs Jena względem dolara oraz ogólny ekonomiczny przestój na świecie.

Złą sytuację przedsiębiorstwa nie poprawiła sprzedaż takich tytułów jak Monster Hunter Tri na konsolę Nintendo Wii i Ghost Trick dedykowany handheldowi tej samej firmy. W przyszłości stabilny wzrost ma zapewnić Super Street Fighter IV i Monster Hunter Online.

Nieco pieniędzy Capcom zyska, dzięki oddziałowi swojej firmy zajmującemu się grami na telefony komórkowe. Zanotował on ostatnio zysk wynoszący 7.8 milliona dolarów. Dodatkowe 1.1 miliona ma otrzymać wkrótce.

Wcześniej Japończycy zapowiadali, że profit ich firmy na pierwsze pół roku równy będzie 91 miliona zielonych w tej chwili ze spekulacji wynika, że suma ta najprawdopodobniej zmniejszy się do zaledwie 33 milionów $.

Mam nadzieję, że Capcom wykaraska się ze swoich finansowych problemów i już niedługo zachwyci nas świetnymi produkcjami.

Autorem tego genialnego przepisu jest senator Kalifornii Leland Yee. Sam pomysł narodził się już w 2005 roku, jednak dopiero teraz wszystko ma zostać sfinalizowane. W ten oto piękno sposób w Connecticut, Floridzie, Hawajach, Illinois, Louisianie, Maryland, Michigan, Minnesocie, Mississippi, Texasie oraz Virginii już niedługo kupić gry uznane przez władze za brutalne będzie można dopiero po ukończeniu osiemnastego roku życia. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że w Illinois, Louisianie i Michigan już od jakiegoś czasu istnieje prawo ograniczające dostęp młodzieży do tego typu produkcji.

Yee uważa, że wprowadzenie takich restrykcji wyjdzie oczywiście wszystkim na dobre, a w szczególności osobom, którym zakaże się styczności z tytułami dla nich „nieodpowiednimi”, gdyż jak mówi pomysłodawca z badań 100 naukowców wynika, iż gry „brutalne” mają zły wpływ na psychikę dzieci nimi się delektującymi w późniejszym okresie ich życia.

Poza tym przepisy przewidują wprowadzenie nowych oznaczeń. Na opakowaniach gier nie zobaczymy już sławnych oznaczeń ESRB. Zamiast tego w ich miejscu znajdzie się wielka czarna nalepka z białym napisem „18”.

Co to właściwie oznacza „brutalna” gra? Czy naprawdę ludzie u władzy powinny decydować o tym co wolno dzieciom a nie ich rodzicie, jeśli nie szkodzą przy tym reszcie? Czy u nas, również potrzebne są podobne uregulowania prawne?

Zarząd Blizzardu uważa, iż suma ta bez problemu zwróci się mimo, tego że StarCraft II: Wings of Liberty wydany będzie tak jak już wcześniej zapowiadali jedynie na PC. Stać się ma tak po części za sprawą ogromnej bazy graczy jaką posiada firma, która uzyskana został w dużej mierze, dzięki World of Warcraft. Mike Morhaime chce sprawić by osoby do tej pory podróżujące po świecie Warcraftu w przerwach między tą czynnością a spaniem stanęły po stronie Terran, Zergów bądź Protossów. W pewnym stopniu udało się to już jemu, gdyż spora grupa fanów WoW’a przyłączyła się do beta-testów StarCraft II. Istnieje, więc szansa, że zakupią oni pełną wersję gry po jej premierze.

Sama produkcja ujrzeć ma światło dzienne 27 lipca bieżącego roku, więc już niedługo będziemy mieli wstępne wyniki sprzedaży nowego dzieła firmy słynącej z doskonałości swych produktów. Dowiemy się czy tak ogromne koszty poniesione przez stworzenie tytuły zwrócą się.

Same testy zostały podzielone na etapy. Jak informują twórcy Star Wars: The Old Republic na oficjalnej stronie internetowej tytułu, każdy chętny ma jeszcze szansę dołączyć do ekipy testerów. Jedyne wymogi jakie musi spełnić to bycie mieszkańcem Ameryki Północnej i ukończenie 18 roku życia. Jeśli nie stanowią one dla Ciebie problemu to myślę, że warto byś uczestniczył w beta-testach gry.

Warto przypomnieć, że Star Wars: The Old Republic to na dzień dzisiejszy oczko w głowie BioWare, z którego jak na razie są bardzo dumni. Twierdzą, że będzie to z pewnością jedno z najlepszych RPG jakie kiedykolwiek stworzyli.

Dla przypomnienia podam, że czas w jakim ma się rozgrywać akcja SW: TOR to 3600 lat przed wydarzeniami znanymi nam filmu będącego dziełem LucasArts.

Na premierę gry według aktualnych informacji przyjdzie nam poczekać jeszcze do wiosny przyszłego roku. Tym bardziej jest szkoda, że w betę mogą grać tylko amerykańscy gracze.

Fabuła ma się następująco: nasz bohater, gwiazda ulicznych wyścigów, w wyniku intrygi rozbija swojego Skyline’a i zostaje poważnie ranny. Po długiej rehabilitacji z pomocą Samanthy („przewodniczka” z pierwszego Undergrounda) decyduje się on wylecieć do Bayview, gdzie mieszka przyjaciółka Samanthy, Rachel, która zgadza się podstawić swój wóz na lotnisko. Bohater chce ponownie wrócić do sławy i przy okazji odkryć, kto był zamieszany w sprawę jego wypadku. Po dotarciu na miejsce chwytamy za Nissana 350Z i ruszamy do salonu, gdzie czeka na nas Rachel…

Gra po raz pierwszy w historii serii pozwala nam na swobodną jazdę po mieście. Przemierzamy piękne miasto Bayview, podziwiając rozświetlone neonami dzielnice i stopniowo dostając się na górskie serpentyny czy do dzielnicy przemysłowej. Stopniowo – gdyż programiści postanowili oddawać nam do jazdy kolejne dzielnice po osiągnięciu danego celu. Nie przeszkadza to jednak.

Po mieście rozsiane są różnorodne warsztaty tuningowe, a każdy jest odpowiedzialny za co innego – jeden za zderzaki, maski i spojlery, drugi za części do tuningu silnika, inny znowu za neony, systemy audio i inne drobiazgi, a jeszcze kolejny wyłącznie za malowanie i naklejki. Ciekawe rozwiązanie, ale żeby założyć zderzak, jedziemy do jednego warsztatu, a za chwilę drałujemy przez pół dzielnicy do drugiego po nowe neony.

Na tuning został położony o wiele większy nacisk niż poprzednio. Teraz możemy zmienić jeszcze więcej – oprócz zderzaków i spojlerów możemy założyć nowe lusterka (!), możemy zmienić układ naszego bagażnika, zamontować wypasiony system audio, maskę otwierającą się rozdzielnie czy nawet zmienić sposób otwierania drzwi! A wszystko po to, by zwiększyć ocenę wizualną auta, co z kolei przekłada się na większa ilość okładek magazynów i DVD na które trafiamy, uprzednio odpowiednio ustawiając wóz i otwierając drzwi czy machę. Tuning mechaniczny też został poprawiony, powiem teraz możemy wjechać na platformę dynamometryczną i szczegółowo dostroić turbo, poprawić aerodynamikę, zmienić przełożenia biegów, przerobić zawieszenie czy ustawić moc nitro, a następnie przetestować nasze przeróbki, co w efekcie pozwala nam zrobić wóz idealny do danej konkurencji.

Co do samochodów, rozwiązano to ciekawie. Mamy około 40 wozów do wyboru – Peugeoty, Mazdy, Mitsubishi, Nissany i wiele innych – ale w garażu możemy mieć ich maksimum 5. Każdy nowy slot otwierany jest, gdy podpisujemy kontrakt ze sponsorem – za który zresztą dostajemy niezły szmal. Aby do wypełnić, musimy wygrać określoną liczbę wyścigów i osiągnąć odpowiednią ocenę wizualną. Potem zgłasza się do nas kolejny sponsor.

Nowością w grze są SUVy, takie jak Hummer H2 czy Lincoln Navigator. Dla tych aut są specjalnie oznaczone wyścigi, ale widzimy je tylko wtedy, gdy jeździmy SUVem.

A co do wyścigów – rozrosły się one nieco. Nadal ścigamy się w circuitach, czyli wyścigach po wyznaczonym torze, sprintach, czyli jeździe od punktu A do B, dragach, czyli gonitwie z gazem w podłodze po linii prostej (ręczna skrzynia biegów) i driftach, czyli konkursach poślizgów. Nowe są za to street X, czyli wyścigi w stylu circuitów… ale na torach do driftu, gdzie ułamki sekunda decydują o zwycięstwie, oraz URL – Underground Racing League, gdzie pniemy się na szczyt jeżdżąc po torze wyścigowym Bayview lub lotnisku, a wygrane odblokowują nowe wozy.

Nowy jest też outrun, czyli wyścig bezpośredni. Na mieście możemy natknąć się na stonowane wozy. Jedziemy chwilę za nimi i uderzamy w Enter, by zacząć się ścigać. Wyprzedzamy przeciwnika i oddalamy się na 300 metrów, by wygrać. Te wyścigi dają nam czasem możliwość zdobycia unikalnych części wizualnych oraz mechanicznych, dzięki czemu nasz wóz jest jeszcze ładniejszy i jeszcze szybszy.

Grafikę poprawiono w stosunku do poprzednika – auta są jeszcze ładniejsze i bardziej szczegółowe, a miasto wygląda jeszcze piękniej. Razi jednak to, że nadal cywilne auta to zwykłe bryły z byle jakimi teksturami.

Dźwięk jest nadal ostry i dynamiczny. Grają tu takie zespoły jak Fluke, Spiderbait, Unwritten Law czy Capone. Teraz żadna ścieżka nie denerwuje, jak miało to miejsce w NFS U, a tylko motywuje do jazdy z gazem do dechy.

Ogółem Need for Speed Underground 2 jest grą, której żaden miłośnik wyścigów nie może przegapić.

Niespecjalnie zważywszy na fakt, że poza mapami za 3 dolary sztuka nie dostajemy nic więcej. Poza tym jak już wspomniałem wcześnie dwie z map znane są graczom CoD 4 i prawdopodobnie tylko fanatyków tej gry przyciągną do zakupu packa. Dla nich, krótko napisze o tym jak charakteryzują je ich twórcy:

• Pierwsza mapa nazwana została „Bailout„. Przenosi ona gracza do wielkiego apartamentowca.
• Druga to Storm. Walczyć na niej będziesz w fabryce pełnej ciężkich maszyn.
• Następna zatytułowana została „Junkyard„. Jest to zaśnieżone złomowisko pełne rozbitych samochodów i stosów innego złomu.
• Dwie pozostałe, która pamiętają osoby grające w pierwszą część Modern Warfare to „Crash” (rozgrywka na niej ma miejsce w zurbanizowanym otoczeniu) i „Overgrown” (w jej przypadku przyjdzie Ci walczyć na zniszczonym opustoszałym terenie z niewielkimi zabudowaniami).

Czego by o hicie z logiem Crytek Studios nie mówić, trzeba pamiętać, otwarte przestrzeń oferowana graczom była przeogromna. Gracze doskonale pamiętają te momenty, w których Jack Carver, spoglądając niemal „za horyzont”, dostrzegał niewielką wysepkę. Jak wielką satysfakcję mieliśmy, odwiedzając ten zakątek po godzinie gry, nie trzeba chyba wyjaśniać. Far Cry powalał swoim ogromem i jakością wykonania. Tym trudniejsze okazało się zadanie, jakie wyznaczyli sobie programiści z Ubisoftu, którzy przejęli prawo do realizacji drugiej części. Istotnie – projekt z napisem Far Cry 2 to dzieło udane, a do tego wielkie i momentami powalające, tyle że… to nie jest Far Cry. Ale po kolei.

Jeśli zdanie z poprzedniego akapitu o tym, że nowa gra nie zasługuje na nazwę Far Cry zakotłowało wami, spieszę z wyjaśnieniami. To był komplement! Po prostu autorzy wprowadzili w grze tyle zmian, że nie przypomina ona już swojego prostego poprzednika. Przy całym szacunku dla technologii dzieło autorstwa Crytek Studios było prostą strzelaniną. Oto natomiast krótki katalog nowości, który postaramy się w dalszej części rozwinąć. Nie ma już Jacka Carvera, bohatera pierwowzoru, działamy nie na tropikalnym wyspie, gdzie wszystko skąpane jest zielono-błękitno-złotą poświatą, ale w ciężkich momentami i przygnębiających kolorystycznie zakątkach fikcyjnego Czarnego Lądu. Do tego – brak w FC 2 liniowości i jedynej słuszniej drogi, którą trzeba podążać jak po sznurku. Historia jest oczywiście opowiadana, ale robić można o wiele więcej, niż ona przewiduje.

Pierwszą zmianę względem poprzednika można dostrzec już podczas przygotowań do rozpoczęcia rozgrywki. Musimy wówczas dokonać wyboru naszej postaci spośród dziewięciu dostępnych najemników. Każdy z nich ma swoją krótką historię. Następnie ruszamy do akcji, co w tym przypadku oznacza, że przez kilkanaście minut jedziemy autobusem po afrykańskich bezdrożach, słuchając opowieści kierowcy. Następnie pojawia się zły, który mierzy do nas z pistoletu i zostawia nas na wpół żywych w niezbyt przyjaznym miejscu. Od tej chwili wiadomo, że zły, a więc Szakal, to handlarz broni i narkotyków, na którego przez całą grę będziemy polować.

W FC 2 istnieją dwie zwalczające się frakcje. Trochę to wprawdzie dziwne, że wszędzie próbują sobie dopiec, a w miastach w centrum mapy, w zdemilitaryzowanej strefie żyją sobie bez przeszkód, ale cóż – uproszczeń nigdy się nie uniknie. Ważne jest to, że w miastach otrzymać możemy misje od jednej bądź drugiej frakcji. Historia związana z Szakalem przewija się w tle niezależnie od tego, co robimy. Przez długi czas nawet nie usłyszymy o jego obecności.

A zatem główny wątek biegnie niejako obok dwutorowej możliwości, jaką daje nam wykonywanie zadań dla frakcji. Ale to wcale nie wszystko, co można w FC 2 czynić. Zbierać można jeszcze diamenty, bo na mapie jest rozrzuconych ponad 200 walizek, w których je schowano. Służą one do zakupu broni i ulepszania sprzętu. Z bronią wiąże się również możliwość wykonywania dodatkowych misji. Zlecają je nam handlarze, którzy zazwyczaj chcą wykończyć konkurentów. Ba! I to jednak nie koniec. Ostatni typ misji wykonywać musimy niejako z konieczności. Otóż nasz bohater zapadł w Afryce na malarię. Z tej przyczyny ma przy sobie fiolkę z prochami, które co mniej więcej 30 minut trzeba brać. Gdybyśmy tego nie uczynili, ekran zielenieje, a po chwili czeka nas niezbyt przyjemny zgon. Otóż środki farmakologiczne mają to do siebie, że się kończą. Wówczas należy udać się do pobliskiego kościoła, którego wikary zleci nam misję (głównie dostarczenie dokumentów we wskazane miejsce). W zamian otrzymamy cenny lek.

Jak widać, mechanikę gry znacznie poszerzono i urozmaicono. Teren działań jest naprawdę spory, dlatego do przemieszczania się potrzebne będą dwie rzeczy: środek lokomocji oraz mapa. Ten pierwszy znajduje się pod ręką niemal zawsze tam, gdzie go potrzebujemy. Wskoczyć możemy do auta osobowego, ciężarówki, jeepa lub Land Rovera. Ten ostatni wyposażony jest w karabin maszynowy. W dowolnym momencie możemy przełączyć się między stanowiskiem kierowcy a strzelca. Zabrakło niestety motocykli, a szkoda. Zamiast nich możemy skorzystać z autobusu, a w zasadzie przystanków, które łączą kilka punktów obszaru. Podróż odbywa się jedynie przez symboliczny warkot silnika i już po chwili jesteśmy na miejscu. Kolejnym środkiem lokomocji są łodzie. Te mają różne rozmiary i również są wyposażone w KM-y. Rzecz jasna, wszędzie możemy próbować dotrzeć na piechotę (niekiedy jesteśmy do tego zmuszeni), co jednak bywa męczące na dłuższych dystansach. Ciekawostką i świetnym smaczkiem w grze jest to, że pojazdy (łodzie i samochody) psują się. Stają wówczas w kłębach dymu, które powiększają się, które kończą się wybuchem. Jeśli nie chcemy stracić wozu i życia, musimy trochę pokręcić korbą, by podregulować obroty silnika.

Wśród nowinek wykonanych na zdumiewająco realistycznym poziomie warto jeszcze wspomnieć o zmieniającym się czasie. W grze minuty płyną szybciej niż w rzeczywistości, ale dzięki temu co i rusz zauważamy zmiany otaczającej nas przyrody. Te same miejsca inaczej wyglądają w pełnym blasku oślepiającego słońca, a inaczej w świetle reflektorów samochodowych w nocy i o zmierzchu. Niesamowicie prezentują się wschody i zachody słońca. Upływ czasu możemy w pewnym stopniu kontrolować. Wystarczy udać się do jednego ze specjalnych bezpiecznych domów na drzemkę. Samemu ustalimy wówczas moment pobudki.

FC 2 ma niestety trochę wad. Nie są to jakieś typowe bugi, które uniemożliwiają zabawę, ale raczej pewne uproszczenia. Po pierwsze, jak na TAKĄ produkcję, otoczenie poddaje się zdecydowanie za małej demolce. Czasami napotkamy przedmioty, które na zdrowy rozum powinny się rozwalić po serii z AK-47, a tu, nic! Pamiętacie demolkę w Crysisie, gdzie wali się na głowę dosłownie wszystko? Tu niestety tak nie jest.

Kolejna sprawa to odradzający się przeciwnicy. Cóż – jedni gracze po prostu tego nie lubią, więc uznają to za wadę, innym nie będzie to przeszkadzało. Fakt jednak pozostaje faktem, że gdy wyczyścimy jakiś punkt z wroga, to za 5 minut znów tam będzie. Inna sprawa, że w większości przypadków, jadąc szybkim wozem, można uciec i takie spotkania sobie darować, aby skupić się na wykonywaniu zadań.

FC 2 nie grzeszy także nadmiarem oryginalnych pomysłów, jeśli chodzi o urozmaicenie zadań. Jakiejś tragedii w tym względzie nie ma, ale poza standard w zasadzie nie wykracza. Z upływem czasu powstaje więc wrażenie pewnej monotonni. Mimo podróży po urokliwych drogach, jazda do miejsca, w którym po raz 20 musimy wybić wszystkich przeciwników, może być nudna.

Ważąc jednak na szali wszelkie „za” i „przeciw”, trzeba jednoznacznie stwierdzić, że nowe dzieło Ubisoftu jest udane. Przede wszystkim gra oferuje sporą oryginalność i dość nowatorskie spojrzenie na otaczający nas wirtualny świat. Za sprawą upływu czasu, zmian w przyrodzie, urokliwie przedstawionych wszystkich „drobiazgowych” czynności i animacji uzyskuje się wrażenie większej intensywności przeżywanej historii. Pod tym względem jest to produkt wyprzedzający konkurencyjne.

Instalacja trwa kilka minut. Potem już gramy. Na początku spotykamy niestety mały minus-nie można stworzyć bowiem własnego profilu o nazwie administratora. Wciskamy start i jazda. No nie tak od razu oczywiście, jeszcze wczytywanie, które za pierwszy razem trwa trochę czasu . Zabawę rozpoczynamy z poturbowanym samochodem, ale wystarczy zajechać do mechanika i już wygląda jak nowy. Później na stację paliw po pełen zapas nitra. Sterowanie zostało trochę zmienione w porównaniu do podstawowego a dokładnie, zamiast strzałki do góry jako gaz jest ” A”, a zamiast strzałki w dół ”Z”. Z początku sprawia to pewne trudności, ale po jakichś 30 minutach nabieramy nieco wprawy. Jedziemy dalej.

Konkurencji jest pięć. Oto one:

1. Wyścig – Jest to najzwyklejszy sprint od jednego do drugiego punktu, w którym pierwszy na mecie wygrywa. Co prawda punktów na mapie do których się ścigamy jest tylko kilka i zawsze znajdują się w tym samym miejscu, ale mnie bynajmniej nie przeszkadza to w dobrej zabawie.
2. Akrobacje – To zawody przeznaczone dla tych, którzy lubią driftować, skakać oraz kręcić w powietrzu beczki, bowiem właśnie za to przyznawane są tutaj punkty. By wygrać trzeba w ograniczonym czasie osiągnąć podany wynik punktowy.
3. Ścigany – Typowy wyścig do punktu z tą małą różnicą ścigamy się z kierowcami, którzy na nas polują. Nasze zadanie to po prostu dojechanie do wyznaczonego miejsca bez całkowitego rozwalenia samochodu, co czasami jest bardzo trudne.
4. Pirat – Jest chyba najprzyjemniejszą ze wszystkich konkurencji, polega bowiem na przepychaniu się z przeciwnikami oraz rozwalaniu ich aut. Żeby wygrać należy osiągnąć podany wynik minimalnej liczby zniszczeń oraz tak jak poprzednio nie dać całkiem rozwalić swojego wozu.
5. Piekielna trasa – Ostatni z trybów rozgrywki jest jazdą na czas z punktu A do punktu B. Nagrodą w każdych zawodach jest specjalny, ulepszony model samochodu, którym jechaliśmy.

Każde zwycięstwo w powyższych zawodach zmniejsza liczbę wyścigów, które musimy wygrać, by uzyskać o klasę wyższe od obecnie posiadanego prawa jazdy. Ma to zastąpić brak typowej kariery lub jakiejś osi fabularnej. Niektórym to pasuje, innym nie.

Oprócz zdobywania coraz to wyższych licencji prawa jazdy, zadania, które na nas czekają to m.in. ustanowienie rekordowych czasów przejazdu na każdej z ulic, ustanowienie rekordowych zniszczeń na każdej z ulic, znalezienie wszystkich parkingów, wykonanie specjalnych skoków z ramp umieszczonych na ulicach Paradise City czy znalezienie wszystkich skrótów. Tym bardziej, że oprócz samochodów w grze znajdziemy także motocykle. Co prawda maszyn dwukołowych jest bardzo mało, tak, jak wyścigów oraz konkurencji dla nich.

Tryb multiplayer oferuje wszystkie znane nam z konsol tryby, czyli przede wszystkim wolną jazdę po mieście ze znajomymi oraz wykonywanie specjalnych grupowych zadań. Oczywiście dostępne są także klasyczne rodzaje wyścigów. Dodatkowo The Ultimate Box zawiera rozszerzenie przeznaczone do rozgrywki wieloosobowej przy jednym komputerze – dodatek ten w wersji na X360 jest płatny, dlatego tym bardziej ucieszyłem się, że został dodany. Dodatek imprezowy przeznaczony jest maksymalnie dla ośmiu graczy, którzy kolejno zmieniają się przed klawiaturą.

Kolejnym z wielkich atutów Burnout Paradise jest piękna oprawa graficzna. Przede wszystkim należy wymienić tutaj widowiskowe kraksy, podczas których gnie się blacha, szyby lecą w proch, a części auta dosłownie rozsypują się dookoła niego. Zniszczenia generowane są w czasie rzeczywistym, a to oznacza, że za każdym razem są one inne. Kraksy z BP mogą rywalizować jedynie z tymi z GRiD’a – reszta konkurencji jest daleko w tyle. W porównaniu do wersji konsolowej pecetowy Burnout jest ładniejszy. Drobne różnice było widać już na pierwszy rzut oka, jednak by w pełni zobaczyć piękno dopracowanej grafiki musiałbym mieć dużo mocniejszy sprzęt – w końcu The Ultimate Box na komputery obsługuje wyższe rozdzielczości, niż ten na konsole. Dźwięk również nie ustępuje grafice. Odgłos odpalanego samochodu, pisk opon i warkot silnika wykonane są świetnie.

Burnout Paradise The Ultimate Box to po prostu fenomenalna gra. Ma oczywiście swoje minusy, ale są prawie niewidoczne. Najpoważniejszym z nich są wysokie wymagania sprzętowe, ale optymalizacja zrobiona jest wprost genialnie(w przeciwieństwie do chociażby GTA IV). Nie można stworzyć gry idealnej, ale studiu Criterion prawie się udało.