Czego by o hicie z logiem Crytek Studios nie mówić, trzeba pamiętać, otwarte przestrzeń oferowana graczom była przeogromna. Gracze doskonale pamiętają te momenty, w których Jack Carver, spoglądając niemal “za horyzont”, dostrzegał niewielką wysepkę. Jak wielką satysfakcję mieliśmy, odwiedzając ten zakątek po godzinie gry, nie trzeba chyba wyjaśniać. Far Cry powalał swoim ogromem i jakością wykonania. Tym trudniejsze okazało się zadanie, jakie wyznaczyli sobie programiści z Ubisoftu, którzy przejęli prawo do realizacji drugiej części. Istotnie – projekt z napisem Far Cry 2 to dzieło udane, a do tego wielkie i momentami powalające, tyle że… to nie jest Far Cry. Ale po kolei.

Jeśli zdanie z poprzedniego akapitu o tym, że nowa gra nie zasługuje na nazwę Far Cry zakotłowało wami, spieszę z wyjaśnieniami. To był komplement! Po prostu autorzy wprowadzili w grze tyle zmian, że nie przypomina ona już swojego prostego poprzednika. Przy całym szacunku dla technologii dzieło autorstwa Crytek Studios było prostą strzelaniną. Oto natomiast krótki katalog nowości, który postaramy się w dalszej części rozwinąć. Nie ma już Jacka Carvera, bohatera pierwowzoru, działamy nie na tropikalnym wyspie, gdzie wszystko skąpane jest zielono-błękitno-złotą poświatą, ale w ciężkich momentami i przygnębiających kolorystycznie zakątkach fikcyjnego Czarnego Lądu. Do tego – brak w FC 2 liniowości i jedynej słuszniej drogi, którą trzeba podążać jak po sznurku. Historia jest oczywiście opowiadana, ale robić można o wiele więcej, niż ona przewiduje.

Pierwszą zmianę względem poprzednika można dostrzec już podczas przygotowań do rozpoczęcia rozgrywki. Musimy wówczas dokonać wyboru naszej postaci spośród dziewięciu dostępnych najemników. Każdy z nich ma swoją krótką historię. Następnie ruszamy do akcji, co w tym przypadku oznacza, że przez kilkanaście minut jedziemy autobusem po afrykańskich bezdrożach, słuchając opowieści kierowcy. Następnie pojawia się zły, który mierzy do nas z pistoletu i zostawia nas na wpół żywych w niezbyt przyjaznym miejscu. Od tej chwili wiadomo, że zły, a więc Szakal, to handlarz broni i narkotyków, na którego przez całą grę będziemy polować.

W FC 2 istnieją dwie zwalczające się frakcje. Trochę to wprawdzie dziwne, że wszędzie próbują sobie dopiec, a w miastach w centrum mapy, w zdemilitaryzowanej strefie żyją sobie bez przeszkód, ale cóż – uproszczeń nigdy się nie uniknie. Ważne jest to, że w miastach otrzymać możemy misje od jednej bądź drugiej frakcji. Historia związana z Szakalem przewija się w tle niezależnie od tego, co robimy. Przez długi czas nawet nie usłyszymy o jego obecności.

A zatem główny wątek biegnie niejako obok dwutorowej możliwości, jaką daje nam wykonywanie zadań dla frakcji. Ale to wcale nie wszystko, co można w FC 2 czynić. Zbierać można jeszcze diamenty, bo na mapie jest rozrzuconych ponad 200 walizek, w których je schowano. Służą one do zakupu broni i ulepszania sprzętu. Z bronią wiąże się również możliwość wykonywania dodatkowych misji. Zlecają je nam handlarze, którzy zazwyczaj chcą wykończyć konkurentów. Ba! I to jednak nie koniec. Ostatni typ misji wykonywać musimy niejako z konieczności. Otóż nasz bohater zapadł w Afryce na malarię. Z tej przyczyny ma przy sobie fiolkę z prochami, które co mniej więcej 30 minut trzeba brać. Gdybyśmy tego nie uczynili, ekran zielenieje, a po chwili czeka nas niezbyt przyjemny zgon. Otóż środki farmakologiczne mają to do siebie, że się kończą. Wówczas należy udać się do pobliskiego kościoła, którego wikary zleci nam misję (głównie dostarczenie dokumentów we wskazane miejsce). W zamian otrzymamy cenny lek.

Jak widać, mechanikę gry znacznie poszerzono i urozmaicono. Teren działań jest naprawdę spory, dlatego do przemieszczania się potrzebne będą dwie rzeczy: środek lokomocji oraz mapa. Ten pierwszy znajduje się pod ręką niemal zawsze tam, gdzie go potrzebujemy. Wskoczyć możemy do auta osobowego, ciężarówki, jeepa lub Land Rovera. Ten ostatni wyposażony jest w karabin maszynowy. W dowolnym momencie możemy przełączyć się między stanowiskiem kierowcy a strzelca. Zabrakło niestety motocykli, a szkoda. Zamiast nich możemy skorzystać z autobusu, a w zasadzie przystanków, które łączą kilka punktów obszaru. Podróż odbywa się jedynie przez symboliczny warkot silnika i już po chwili jesteśmy na miejscu. Kolejnym środkiem lokomocji są łodzie. Te mają różne rozmiary i również są wyposażone w KM-y. Rzecz jasna, wszędzie możemy próbować dotrzeć na piechotę (niekiedy jesteśmy do tego zmuszeni), co jednak bywa męczące na dłuższych dystansach. Ciekawostką i świetnym smaczkiem w grze jest to, że pojazdy (łodzie i samochody) psują się. Stają wówczas w kłębach dymu, które powiększają się, które kończą się wybuchem. Jeśli nie chcemy stracić wozu i życia, musimy trochę pokręcić korbą, by podregulować obroty silnika.

Wśród nowinek wykonanych na zdumiewająco realistycznym poziomie warto jeszcze wspomnieć o zmieniającym się czasie. W grze minuty płyną szybciej niż w rzeczywistości, ale dzięki temu co i rusz zauważamy zmiany otaczającej nas przyrody. Te same miejsca inaczej wyglądają w pełnym blasku oślepiającego słońca, a inaczej w świetle reflektorów samochodowych w nocy i o zmierzchu. Niesamowicie prezentują się wschody i zachody słońca. Upływ czasu możemy w pewnym stopniu kontrolować. Wystarczy udać się do jednego ze specjalnych bezpiecznych domów na drzemkę. Samemu ustalimy wówczas moment pobudki.

FC 2 ma niestety trochę wad. Nie są to jakieś typowe bugi, które uniemożliwiają zabawę, ale raczej pewne uproszczenia. Po pierwsze, jak na TAKĄ produkcję, otoczenie poddaje się zdecydowanie za małej demolce. Czasami napotkamy przedmioty, które na zdrowy rozum powinny się rozwalić po serii z AK-47, a tu, nic! Pamiętacie demolkę w Crysisie, gdzie wali się na głowę dosłownie wszystko? Tu niestety tak nie jest.

Kolejna sprawa to odradzający się przeciwnicy. Cóż – jedni gracze po prostu tego nie lubią, więc uznają to za wadę, innym nie będzie to przeszkadzało. Fakt jednak pozostaje faktem, że gdy wyczyścimy jakiś punkt z wroga, to za 5 minut znów tam będzie. Inna sprawa, że w większości przypadków, jadąc szybkim wozem, można uciec i takie spotkania sobie darować, aby skupić się na wykonywaniu zadań.

FC 2 nie grzeszy także nadmiarem oryginalnych pomysłów, jeśli chodzi o urozmaicenie zadań. Jakiejś tragedii w tym względzie nie ma, ale poza standard w zasadzie nie wykracza. Z upływem czasu powstaje więc wrażenie pewnej monotonni. Mimo podróży po urokliwych drogach, jazda do miejsca, w którym po raz 20 musimy wybić wszystkich przeciwników, może być nudna.

Ważąc jednak na szali wszelkie “za” i “przeciw”, trzeba jednoznacznie stwierdzić, że nowe dzieło Ubisoftu jest udane. Przede wszystkim gra oferuje sporą oryginalność i dość nowatorskie spojrzenie na otaczający nas wirtualny świat. Za sprawą upływu czasu, zmian w przyrodzie, urokliwie przedstawionych wszystkich “drobiazgowych” czynności i animacji uzyskuje się wrażenie większej intensywności przeżywanej historii. Pod tym względem jest to produkt wyprzedzający konkurencyjne.

Zmian wprowadzonych do tej części jest całkiem sporo. Na pierwszy ogień idzie ciekawsza i lepiej skonstruowana fabuła. Pomimo tego że akcja dzieje się w tym samym czasie to tym razem poznamy wydarzenia oczami Sykesa. Psycho dostaje misję znalezienia pewnego kontenera, w którym najprawdopodobniej ukryta jest głowica jądrowa. Głównym celem jest to aby powstrzymać Koreańczyków od zdobycia tego znaleziska, aby nie wykorzystali oni go w swoich nikczemnych planach.

Co ciekawe, walkę o kontener włącza się również trzecia strona konfliktu – obcy, zatem walka o ten „artefakt” będzie bardzo zacięta. Pomimo tego że akcja gry dzieje się w tym samym czasie co oryginalny Crysis, znajomość fabuły poprzedniczki nie jest wymagany aby spokojnie cieszyć się grą. Jednakże w pewien sposób pomaga w zrozumieniu niektórych wątków. Świetnie zrealizowane cut-scenki budują klimat gry. Pojawiają się one praktycznie zawsze na początku i końcu każdej z 7 misji. Co najważniejsze ukazują one akcję którą w żaden inny sposób nie została by tak efektownie pokazana, na szczęście nie są one długie jak załóżmy w japońskich produkcjach. Wraz z nową częścią i fabułą dostajemy bohatera którego bardzo dobrze znamy z poprzedniej części lecz nigdy nie mogliśmy się w niego wcielić. „Psychol” to bardzo wyrazista postać, która kocha szybką, widowiskową akcję, lecz z drugiej strony to bardzo uczuciowy facet. Jest nam łatwiej się z nim utożsamić niż z Nomandem, ponieważ zachowuje się on jak normalny człowiek. Jest on również w kilku miejscach zabawny na przykład gry próbuję przy każdej okazji przekazać Koreańczykom że jest brytolem, a nie jankesem. W skrócie miły facet z mocnym charakterem.

Sama rozgrywka miała być szybsza i dynamiczniejsza i to twórcom udało się w 100%. Nie istniej tu coś takiego jak wolno rozwijająca się akcja tak jak u poprzedniczki. Tym razem na każdym kroku coś się dzieje, czasami nawet panuje nieustanny chaos. Możemy rozwalać prawie wszystko, nawet cysterny dzięki czemu miara wybuchu jest na zdecydowanie większą skalę. Także lokację zmieniają się po każdej misji co nie daje nam efektu złudzenia że już tu byliśmy. Pojawiły się nawet etapy z zamarzniętą dżunglą, które wyglądają dużo ładniej niż w podstawce. Zróżnicowanie lokacji buduje lepszy klimat gry bo dzięki temu nawet same misję wyglądają nieco inaczej. Z bardziej dynamiczniejszą akcją łączy się to że dostajemy nowe zabaweczki jak i pojazdy za którymi możemy zasiąść. Oprócz dostępnych z poprzednich części broni jak pistolety, SCAR, FY71 czy świetny karabin Gaussa, tym razem dodatkowo dostajemy AY69 które są pistoletami maszynowi. Możemy trzymać w ręku dwa takie dzięki czemu na bliskich odległościach przeciwnik nie ma z nami szans. Kolejną nową pukawką jest FGL40 który służy jako granatnik, jednakże oprócz tego może działać jako zdalny detonator, ogólnie niebezpieczna zabawka. Każdy z nowych jak i starych broni możemy zmodyfikować według swoich upodobań, nadal jednak możemy nieść przy sobie tylko jeden rodzaj pistoletów, dwa rodzaje broni długich i jedną bazookę. Nie obyło się również bez nowych pojazdów, pierwszy z nich to poduszkowiec, który może poruszać się zarówno po ziemi jak i po wodzie, nie posiada on jednak wyposażenia w rezultacie czego nadaje się on jedynie do szybkiego przemieszczenia się z jednego miejsca na drugie.

Bardziej interesującym pojazdem jest wóz pancerny. Jest on bardzo wytrzymały na wszelkiego rodzaju pociski, dlatego siedząc w takim pojeździe możemy przez pewien czas czuć się komfortowo. Posiada on również zamontowaną na dachu broń przeciw pancerna dzięki czemu żaden przeciwnik jak i budynek nie jest nam straszny. Również w niektórych miejscach rozstawione są takie same działka przeciw pancerne, dlatego trzeba na nie bardzo uważać bo dwa celne trafienia i koniec gry. Amunicji rozsypanej w grze jest bardzo dużo, czasami aż za dużo. Z jednej strony jest to plus z drugiej minus. Na plus wychodzi to ze nigdy nie brakuje nam amunicji więc nie raz możemy iść niczym Rambo, nie bojąc się o stratę każdego naboju. Z drugiej strony gra staje się wtedy dużo prostsza, bo nie ma standardowej walki o każdy wystrzelony nabój. Skoro mamy tyle rodzajów broni i amunicji trzeba to jakoś wykorzystać, na szczęście na swojej drodze możemy spotkać pełno oponentów, co daje nam możliwość przetestowania każdej broni. Przeciwnicy najczęściej występują w dużej liczbie, szkoda tylko że nie powiększyła się liczba adwersarzy do pokonania. Znowu standardowo mamy do zabicia całą masę Koreańczyków, jak i istot nie z tej planety. Dużo większą uwagę skupiają bossowie, w całej grze występuje dwóch i są one takie same, lecz ich masa, wielkość i siła robią wrażenie. Nie są oni jednak tak wytrzymali jak na to wyglądają. Poprawione zostało również SI przeciwników, nadal zdarza im się zaciąć w niektórych miejscach, lub nas po prostu nie zauważyć, lecz tym razem zdarza się to dużo rzadziej. Skoro jest masa przeciwników to i nasz bohater musi mieć jakieś specjalne zdolności, a dokładniej kombinezon. Nano skafander umożliwia aż cztery różnego rodzaju umiejętności. Pancerz to umiejętność podstawowa, dzięki czemu po celnych trafieniach przeciwnika nie spada nam życie, lecz na początku energia skafandra. Kolejna to szybkość która jest bardzo przydatna gdy chcemy się szybko przemieścić z jednego miejsca na drugie. Siła daje nam jak sama nazwa wskazuję super siłę, dzięki której jesteśmy w stanie podnosić przeciwników i rzucać ich na kilkadziesiąt metrów. Najbardziej potrzebną umiejętnością jest maskowanie, dzięki któremu możemy zniknąć z oczu oponentów na kilka sekund. Także tryb multiplayer przeszedł zmiany. Tym razem instalujemy go z osobnej płyty, a cały tryb nosi dumną nazwę „Crysis Wars”. Grać możemy na zupełnie nowych 7 mapach jak i starych z poprzedniej części. Dostajemy także nowy tryb, oprócz znanych z Crysisa: Instant Action który jest zwyczajnym deathmatchem, Power Struggle który jest trybem bardziej skomplikowanym, bo polega on na przejęciu kilku punktów i zniszczeniu bazy przeciwnika, to tym razem możemy zdobywać fragi drużynowo, dzięki Team Instant Action który jest typowym znanym z wszystkich strzelanek drużynowym deathmatchem.

Crysis Warhead wygląda jeszcze ładniej niż oryginalny Crysis. Tekstury wyglądają naprawdę bardzo realistycznie, jak i cała dżungla. Efekt jest naprawdę piorunujący, niektóre momenty wyglądają jak ze zdjęcia. Także same wybuchy wyglądają bardziej okazalej. Również sama muzyka wpada bardziej w ucho i poprawia tylko klimat rozgrywki, wszystko pasuje tutaj idealnie.

Niestety nie obyła się bez bugów. Najważniejszy to bardzo krótki czas rozgrywki, gra może jest dynamiczniejsza ale te 7 etapów które można łącznie przejść w 5 godzin to dużo za mało. Również gra działa dużo gorzej od poprzedniej części, co prawda wygląda ładniej, ale kolejny upgrade komputera jest nieodzowny aby nacieszyć się grą na najwyższych detalach w wysokiej rozdzielczości. Można się również przyczepić do tego że wykonywanie misji jest nieco liniowe.

Podsumowując to kawał świetnego FPS-a który od początku tak powinien wyglądać Crysis, lecz krótki czas rozgrywki bardzo denerwuje, bo od gry za 100 zł spodziewamy się co najmniej dwa razy dłuższej zabawy. Fani poprzedniej części grę po prostu muszę mieć, co do pozostałych graczy to jeżeli lubię tylko szybką akcję znajdą się tu jak w domu. A na deser dostajemy ulepszony tryb multiplayer.

Gra wykonana jest w trójwymiarowej grafice. Do wyboru mamy pięć rodzajów map gdzie możemy polować na zwierzynę : zimne obszary subarktyczne, tropikalne lasy, pełne gęstej roślinności, niską tundrę, oraz inne charakterystyczne dla tej epoki tereny.

Do dyspozycji mamy sześć rodzajów broni, od krótkiego pistoletu, przez kuszę do karabinu snajperskiego. Możemy używać kamuflażu, radaru oraz innych przydatnych gadżetów. Oprócz unikalnej możliwości polowania na nieistniejące już gatunki zwierząt, gra umożliwia bliższe ich poznanie przez wiele opcji obserwacji zwierzyny.

Jeśli można się do czegoś przyczepić, to na pewno do słabej jakości grafiki, wszystko jest kwadratowe i nie bardzo cieszy oko, lecz tak naprawdę jeśli ktoś skupia się na rozgrywce to nie bardzo przeszkadza mu ten fakt.

Z pewnością ta pozycja musi znaleźć się na półkach wszystkich, którzy lubią pobawić się w myśliwych, zarówno Ci duzi jak Ci mniejsi gracze będą zadowoleni.

Battlefield 2 to kolejna odsłona wspaniałej serii wojennej. Na początku gry, dostępny jest tylko jeden tryb gry – Conquest Mode, lecz jest to tak dobry tryb, że jeden wystarczy. DICE postawiło na dopracowanie do perfekcji jednego trybu, niż wydaniu kilku o średniej grywalności i trzeba przyznać, że wyszło to grze na dobre. Gramy więc w bardzo dobrą grę, która nie ma prawa nam się znudzić. Ponownie zajmujemy się zdobywaniem flag wroga jak w poprzednich częściach. Musimy zdobyć wszystkie flagi, aby wygrać bitwę. Musi dojść do sytuacji, gdzie wróg nie będzie miał żadnej flagi (budynku), więc żaden wojak uśmiercony w jego zespole nie będzie miał możliwości odrodzić się.

Akcja została osadzona w Azji i na bliskim Wschodzie w niedalekiej przyszłości. Do wyboru mamy 3 strony konfliktu : Stany Zjednoczone, Koalicję Środkowego Wschodu i Chińczyków. Trzeba pamiętać, że każda z tych stron różni się posiadanym sprzętem, więc granie każdą ze stron jest zupełnie inne. Mamy do dyspozycji 30 rodzajów pojazdów i mniej więcej podobną ilość broni. Dobrym rozwiązaniem jest zbilansowanie sił każdej ze stron, tak, że ma ona swoje mocne i słabe strony.

Grafika przedstawia się bardzo dobrze, gra pracuje dość płynnie. Doskonale przedstawione jest zachowanie żołnierzy którzy krzyczą i zachęcają nas do walki. Dźwięk, który wydaje broń i pojazdy jest bardzo realistyczny. Można poczuć nie tyle klimat (wojna nie ma klimatu bo to nic dobrego) co smak prawdziwej wojny. Z tym, że tutaj kule nie świszczą nam nad głową a ziemia nie sypie się za kołnierz.

Pozycja jak najbardziej obowiązkowa dla fanów serii, ale również dla przeciętnego gracza, który chce sprawdzić się na płaszczyźnie gier militarnych.

Najnowsza z serii gier o Jamesie Bondzie to klasyczna strzelanka. Biegamy, strzelamy, rozwalamy przeciwników i przemieszczamy się do wyznaczonych punktów. Nowością i sporym plusem gry jest możliwość chowania się za przeszkodami co urozmaica i ułatwia rozgrywkę.

Jak przystało na Agenta 007 mamy do dyspozycji wiele ciekawych gadżetów, które przydają się podczas gry. Jest dużo rodzajów broni i zabawek które umilają nam czas przed komputerem.

Podczas rozwoju akcji przenosimy się w wiele egzotycznych miejsc. Włochy, Ameryka Południowa to tylko nieliczne z odwiedzanych lokalizacji. Jakość grafiki jest dobra, co sprawia, że przyjemnie spędzamy czas.

Inteligencja naszych przeciwników nie jest zbyt duża, dzięki czemu nie mamy większych problemów z ich eliminowaniem. Dodatkowo ułatwia nam to wiele rzeczy np. butle gazowe które eksplodują powodując natychmiastową śmierć „nieproszonych gości” lub skrzynki energetyczne które oślepiają lub rażą prądem.

Największym minusem gry jest chaos. Często nie możemy się połapać w tym co mamy robić i jaki to ma związek z tym co robiliśmy 10 minut temu. To zdecydowanie przeszkadza i powoduje, że nasza odczucia wobec gry stają się nieco gorsze.

Ogólnie rzecz biorąc gra jest bardzo dobra. Z pewnością największymi krytykami są fani serii o Agencie 007, aczkolwiek gra dobra jest dla każdego.