Fabuła ma się następująco: nasz bohater, gwiazda ulicznych wyścigów, w wyniku intrygi rozbija swojego Skyline’a i zostaje poważnie ranny. Po długiej rehabilitacji z pomocą Samanthy („przewodniczka” z pierwszego Undergrounda) decyduje się on wylecieć do Bayview, gdzie mieszka przyjaciółka Samanthy, Rachel, która zgadza się podstawić swój wóz na lotnisko. Bohater chce ponownie wrócić do sławy i przy okazji odkryć, kto był zamieszany w sprawę jego wypadku. Po dotarciu na miejsce chwytamy za Nissana 350Z i ruszamy do salonu, gdzie czeka na nas Rachel…

Gra po raz pierwszy w historii serii pozwala nam na swobodną jazdę po mieście. Przemierzamy piękne miasto Bayview, podziwiając rozświetlone neonami dzielnice i stopniowo dostając się na górskie serpentyny czy do dzielnicy przemysłowej. Stopniowo – gdyż programiści postanowili oddawać nam do jazdy kolejne dzielnice po osiągnięciu danego celu. Nie przeszkadza to jednak.

Po mieście rozsiane są różnorodne warsztaty tuningowe, a każdy jest odpowiedzialny za co innego – jeden za zderzaki, maski i spojlery, drugi za części do tuningu silnika, inny znowu za neony, systemy audio i inne drobiazgi, a jeszcze kolejny wyłącznie za malowanie i naklejki. Ciekawe rozwiązanie, ale żeby założyć zderzak, jedziemy do jednego warsztatu, a za chwilę drałujemy przez pół dzielnicy do drugiego po nowe neony.

Na tuning został położony o wiele większy nacisk niż poprzednio. Teraz możemy zmienić jeszcze więcej – oprócz zderzaków i spojlerów możemy założyć nowe lusterka (!), możemy zmienić układ naszego bagażnika, zamontować wypasiony system audio, maskę otwierającą się rozdzielnie czy nawet zmienić sposób otwierania drzwi! A wszystko po to, by zwiększyć ocenę wizualną auta, co z kolei przekłada się na większa ilość okładek magazynów i DVD na które trafiamy, uprzednio odpowiednio ustawiając wóz i otwierając drzwi czy machę. Tuning mechaniczny też został poprawiony, powiem teraz możemy wjechać na platformę dynamometryczną i szczegółowo dostroić turbo, poprawić aerodynamikę, zmienić przełożenia biegów, przerobić zawieszenie czy ustawić moc nitro, a następnie przetestować nasze przeróbki, co w efekcie pozwala nam zrobić wóz idealny do danej konkurencji.

Co do samochodów, rozwiązano to ciekawie. Mamy około 40 wozów do wyboru – Peugeoty, Mazdy, Mitsubishi, Nissany i wiele innych – ale w garażu możemy mieć ich maksimum 5. Każdy nowy slot otwierany jest, gdy podpisujemy kontrakt ze sponsorem – za który zresztą dostajemy niezły szmal. Aby do wypełnić, musimy wygrać określoną liczbę wyścigów i osiągnąć odpowiednią ocenę wizualną. Potem zgłasza się do nas kolejny sponsor.

Nowością w grze są SUVy, takie jak Hummer H2 czy Lincoln Navigator. Dla tych aut są specjalnie oznaczone wyścigi, ale widzimy je tylko wtedy, gdy jeździmy SUVem.

A co do wyścigów – rozrosły się one nieco. Nadal ścigamy się w circuitach, czyli wyścigach po wyznaczonym torze, sprintach, czyli jeździe od punktu A do B, dragach, czyli gonitwie z gazem w podłodze po linii prostej (ręczna skrzynia biegów) i driftach, czyli konkursach poślizgów. Nowe są za to street X, czyli wyścigi w stylu circuitów… ale na torach do driftu, gdzie ułamki sekunda decydują o zwycięstwie, oraz URL – Underground Racing League, gdzie pniemy się na szczyt jeżdżąc po torze wyścigowym Bayview lub lotnisku, a wygrane odblokowują nowe wozy.

Nowy jest też outrun, czyli wyścig bezpośredni. Na mieście możemy natknąć się na stonowane wozy. Jedziemy chwilę za nimi i uderzamy w Enter, by zacząć się ścigać. Wyprzedzamy przeciwnika i oddalamy się na 300 metrów, by wygrać. Te wyścigi dają nam czasem możliwość zdobycia unikalnych części wizualnych oraz mechanicznych, dzięki czemu nasz wóz jest jeszcze ładniejszy i jeszcze szybszy.

Grafikę poprawiono w stosunku do poprzednika – auta są jeszcze ładniejsze i bardziej szczegółowe, a miasto wygląda jeszcze piękniej. Razi jednak to, że nadal cywilne auta to zwykłe bryły z byle jakimi teksturami.

Dźwięk jest nadal ostry i dynamiczny. Grają tu takie zespoły jak Fluke, Spiderbait, Unwritten Law czy Capone. Teraz żadna ścieżka nie denerwuje, jak miało to miejsce w NFS U, a tylko motywuje do jazdy z gazem do dechy.

Ogółem Need for Speed Underground 2 jest grą, której żaden miłośnik wyścigów nie może przegapić.

Instalacja trwa kilka minut. Potem już gramy. Na początku spotykamy niestety mały minus-nie można stworzyć bowiem własnego profilu o nazwie administratora. Wciskamy start i jazda. No nie tak od razu oczywiście, jeszcze wczytywanie, które za pierwszy razem trwa trochę czasu . Zabawę rozpoczynamy z poturbowanym samochodem, ale wystarczy zajechać do mechanika i już wygląda jak nowy. Później na stację paliw po pełen zapas nitra. Sterowanie zostało trochę zmienione w porównaniu do podstawowego a dokładnie, zamiast strzałki do góry jako gaz jest ” A”, a zamiast strzałki w dół ”Z”. Z początku sprawia to pewne trudności, ale po jakichś 30 minutach nabieramy nieco wprawy. Jedziemy dalej.

Konkurencji jest pięć. Oto one:

1. Wyścig – Jest to najzwyklejszy sprint od jednego do drugiego punktu, w którym pierwszy na mecie wygrywa. Co prawda punktów na mapie do których się ścigamy jest tylko kilka i zawsze znajdują się w tym samym miejscu, ale mnie bynajmniej nie przeszkadza to w dobrej zabawie.
2. Akrobacje – To zawody przeznaczone dla tych, którzy lubią driftować, skakać oraz kręcić w powietrzu beczki, bowiem właśnie za to przyznawane są tutaj punkty. By wygrać trzeba w ograniczonym czasie osiągnąć podany wynik punktowy.
3. Ścigany – Typowy wyścig do punktu z tą małą różnicą ścigamy się z kierowcami, którzy na nas polują. Nasze zadanie to po prostu dojechanie do wyznaczonego miejsca bez całkowitego rozwalenia samochodu, co czasami jest bardzo trudne.
4. Pirat – Jest chyba najprzyjemniejszą ze wszystkich konkurencji, polega bowiem na przepychaniu się z przeciwnikami oraz rozwalaniu ich aut. Żeby wygrać należy osiągnąć podany wynik minimalnej liczby zniszczeń oraz tak jak poprzednio nie dać całkiem rozwalić swojego wozu.
5. Piekielna trasa – Ostatni z trybów rozgrywki jest jazdą na czas z punktu A do punktu B. Nagrodą w każdych zawodach jest specjalny, ulepszony model samochodu, którym jechaliśmy.

Każde zwycięstwo w powyższych zawodach zmniejsza liczbę wyścigów, które musimy wygrać, by uzyskać o klasę wyższe od obecnie posiadanego prawa jazdy. Ma to zastąpić brak typowej kariery lub jakiejś osi fabularnej. Niektórym to pasuje, innym nie.

Oprócz zdobywania coraz to wyższych licencji prawa jazdy, zadania, które na nas czekają to m.in. ustanowienie rekordowych czasów przejazdu na każdej z ulic, ustanowienie rekordowych zniszczeń na każdej z ulic, znalezienie wszystkich parkingów, wykonanie specjalnych skoków z ramp umieszczonych na ulicach Paradise City czy znalezienie wszystkich skrótów. Tym bardziej, że oprócz samochodów w grze znajdziemy także motocykle. Co prawda maszyn dwukołowych jest bardzo mało, tak, jak wyścigów oraz konkurencji dla nich.

Tryb multiplayer oferuje wszystkie znane nam z konsol tryby, czyli przede wszystkim wolną jazdę po mieście ze znajomymi oraz wykonywanie specjalnych grupowych zadań. Oczywiście dostępne są także klasyczne rodzaje wyścigów. Dodatkowo The Ultimate Box zawiera rozszerzenie przeznaczone do rozgrywki wieloosobowej przy jednym komputerze – dodatek ten w wersji na X360 jest płatny, dlatego tym bardziej ucieszyłem się, że został dodany. Dodatek imprezowy przeznaczony jest maksymalnie dla ośmiu graczy, którzy kolejno zmieniają się przed klawiaturą.

Kolejnym z wielkich atutów Burnout Paradise jest piękna oprawa graficzna. Przede wszystkim należy wymienić tutaj widowiskowe kraksy, podczas których gnie się blacha, szyby lecą w proch, a części auta dosłownie rozsypują się dookoła niego. Zniszczenia generowane są w czasie rzeczywistym, a to oznacza, że za każdym razem są one inne. Kraksy z BP mogą rywalizować jedynie z tymi z GRiD’a – reszta konkurencji jest daleko w tyle. W porównaniu do wersji konsolowej pecetowy Burnout jest ładniejszy. Drobne różnice było widać już na pierwszy rzut oka, jednak by w pełni zobaczyć piękno dopracowanej grafiki musiałbym mieć dużo mocniejszy sprzęt – w końcu The Ultimate Box na komputery obsługuje wyższe rozdzielczości, niż ten na konsole. Dźwięk również nie ustępuje grafice. Odgłos odpalanego samochodu, pisk opon i warkot silnika wykonane są świetnie.

Burnout Paradise The Ultimate Box to po prostu fenomenalna gra. Ma oczywiście swoje minusy, ale są prawie niewidoczne. Najpoważniejszym z nich są wysokie wymagania sprzętowe, ale optymalizacja zrobiona jest wprost genialnie(w przeciwieństwie do chociażby GTA IV). Nie można stworzyć gry idealnej, ale studiu Criterion prawie się udało.

Po zagraniu w demo stwierdziłem, że warto tą grę zaliczyć, jednak pierwszy kontakt z wersją pełną zaliczyłem z kierownicą i… Dwoma godzinami szukania odpowiednich ustawień abym nie winił sprzętu za efektowne wypadki.

Get Redy..

Jeśli już zmęczymy ustawienia warto pojeździć trochę po za „GRID World” i opanować ten szatańsko zręcznościowy model jazdy. Choć by nie wiem co pierwszy wyścig to ból i zgrzytanie zębów. Można za to obejrzeć jak dobrze zrobiony jest model zniszczeń.
Tutaj prawdopodobnie wiele ludzi zastanowi się dla czego Codemasters tak zepsuło cudowną serię Toca. Ale to naprawdę tylko pierwsze wrażenie, które z każdym wyścigiem jest co raz lepsze. Tempo i niesamowita dynamika wyścigów którą prezentuje GRID zdaje się pokazywać nowicjuszą, że to gra tylko i wyłącznie dla komputera. Jednak po przejechaniu 5 wyścigów warto zwiększyć poziom trudności.

…start!!!

Wiadomo, że błędy to rzecz ludzka i przydarzają się każdemu. A więc jeśli źle pokonamy zakręt i wykręcimy bączka lub spotkamy się z barierą zawsze pozostaje możliwość włączenie powtórki, cofnięcia się o kilka sekund i powtórzenie manewru. Brzmi pięknie? Tak i do tego to prawda. (!) Jeśli nie znamy torów, ponieważ zaczęliśmy od razu od kariery to rozwiązanie jest genialne z racji na brak możliwości odbycia treningów przed wyścigiem. Trzeba zaznaczyć, że przeciwnicy nie będą się patyczkować jeśli źle podejdziesz do zakrętu i po prostu mogą obić ci facjatę.

Nerwy, presja, agresja, radość i szczęście. Można jeszcze dalej wymieniać ale dokładnie tego (i innego) można doznać na każdym korku w Race Driver. To było jednym z celów priorytetowych jeśli chodzi o kolegów z Codemasters. I trzeba przyznać, że naprawdę im się udało.

Bardzo podobać się może ciągła walka kierowców o każdą pozycję i liczne błędy popełniane przez wirtualnych rywali (ale to nic nowego). Ciasnota pierwszego wirażu obecna jest wszędzie (po za driftem oczywiście) i ta szarpanina o jak najlepszą pozycje przed i po zakręcie. Tego nie da się opisać słowami. Naprawdę trzeba w to zagrać. Nawet na niższych poziomach trudności nie możemy odpuścić sobie gdy prowadzimy, bo zawsze możemy na plecach poczuć oddech przeciwnika.

Bum… Ups!!!

I tutaj nie ma żartów, bo każde mocniejsze uderzenie w bandę lub nagle zatrzymanego przeciwnika w 99% kończy się kasacją i marnym ups. Trzeba przyznać, że twórcy nie obijali się i stworzyli kolejny świetny a raczej genialny model zniszczeń. Często gdy niestety dojdzie do tego przykrego momentu możemy się pocieszyć oglądając fantastyczny ragdoll naszego pojazdu.

Mimo wszystko nadal możliwa jest jazda kontaktowa, bo nic nam się nie stanie jeśli stracimy zderzak lub zyskamy rysę. Często emocje są tak wielkie, że nie da się opanować tego i po prostu podziwiamy latające odłamki samochodów. W końcu lepiej pocałować przeciwnika niż wypaść z trasy ratując samochód. Często zdarzy się jednak większe bum, które pozwoli nam nadal jechać mimo uszkodzonego silnika lub układu kierowniczego (czy innego komponentu ale to chyba z skądś znamy)

Nie ma się co martwić, ponieważ cudowne zniszczenia zdarzają się też innym. Np. eksplozja silnika, lub normalna banda.

Oprawka

Ale gra na emocjach i zniszczeniach się nie kończy. Mamy jeszcze świetnie dobraną muzykę, dźwięki i grafikę.
Ja osobiście nagrałem sobie genialne tło muzyczne znajdujące się w menu. Muzyka generalnie jest dobrana odpowiednio i bardzo trafnie do sytuacji. W czasie wyścigu możemy posłuchać czegoś trzymającego w napięciu i podnoszącego ciśnienie. Po wyścigu raczej trochę luzu i „łubu dubu”. Dźwięki samochodów. No cóż przyczepić się nie można i nie szukajmy na siłę błędów, ponieważ jeśli wyłączymy muzykę można się delektować dźwiękiem swojej maszyny.

Graficznie widzimy kolejny sukces ekipy z pod barw Codemasters. Co prawda nie ma takich fajerwerków jak w Crysis’ie ale naprawdę nie ma na co narzekać a i na niższych detalach możemy zagrać na słabszym/starszym sprzęcie. Szatę graficzną można porównać do tej widzianej w Dirt i dodać spokojnie dwa oczka do oceny.

Kariera sama w sobie

W końcu to centrum gry a więc o tym wspomnieć trzeba. W tym Race Driver jesteśmy po prostu zwykłą szarą komórką wyścigową, w którą postanowiono zainwestować. Zakupiono dla nas również wózek ale nim mechanicy doprowadzą go do stanu używalności będziemy jeździć dla innych teamów i zarabiać pieniądze jak i reputację. Kiedy to już pojeździmy trochę wreszcie nadchodzi ten cudowny moment założenia własnego teamu.

Najważniejsze w grze to zdobywanie licencji i kasy. Licencje określają nam gdzie możemy startować (Europa, USA czy Japonia). Zaczynamy od trzech podstawowych ale warto się jednak skupić na jednym rejonie, bo im wyższa klasa tym większa kasa w naszej kieszeni. Jest również możliwość wystartowania gościnnie dla innego teamu ale nie jest to zbytnio opłacalne więc jeśli tylko możliwe jest startowanie dla własnego teamu to róbmy to.

Oczywiście do ścigania się potrzebne są nam auta. Ale to żaden problem. Po wejściu do wyścigu przechodzimy dalej do wyboru auta gdzie możemy porwać już zakupiony samochód lub poszerzyć sobie horyzonty o nowy wózek. Można też kupić samochód na ebay’u (!) zaoszczędzając parę groszy ale trzeba uważać aby nie kupić kilkukrotnie złomowanego pojazdu.

Kierowców dwóch lub więcej

W teamie nie koniecznie musimy być sami a w ręcz nie powinniśmy. W momencie zdobycia jednej z licencji drugiego poziomu możemy zatrudnić dodatkowego kierowcę. Jest tylko kilka problemów. Nasi zespołowi koledzy zbierają część pieniędzy z wygranych i wymagają zapłaty za siebie tz. Dojście do naszego zespołu. Jednak wszystko to daje tylko dodatkowe punkty naszemu zespołowi.

Warto jednak zapamiętać, że kierowca specjalizujący się w wyścigach samochodów turystycznych niezbyt sprawdzi się w drifcie. Ponad to każdy z kierowców ma określony poziom umiejętności lub agresji (itd., bo współczynników jest sześć).
Ale gdzie kierowcy i zespoły tam sponsorzy. No właśnie. Ci pojawiają się z biegiem czasu i dają ci kasę za wywalenie na swój piękny wóz swoich nalepek. Często pojawiają się również pewnego rodzaju wyzwania od sponsorów. Są to pewnego rodzaju premię za spełnienie oczekiwań sponsora czyli np. dojechanie na pierwszym miejscu czy ukończenie wyścigu w pierwszej trójce.

Słów uznania brak

Mi dosłownie ich brak dla twórców. Jedyne co mogę jej zarzucić to brak minusów. Z gry największą przyjemność można czerpać oczywiście dopiero po podłączeniu kierownicy, ponieważ klawiatura to badziew do samochodówek a pad to stan pośredni ale naprawdę wart zagrać choć by na klawiaturze. Większość może nie zgodzić się z moją oceną a to z racji na to, że np. nie ma takiej swobody jak TDU, początek gry jest ze względu na poziom tylko dla twórców i botów oraz, że nie przypomina również świetnego poprzednika. Mimo wszystko zaryzykuję i dam jej dychę ze względu na grywalność wychodzącą po za skalę, genialny klimat i emocję, które są nieodzownym elementem owej produkcji.

W grze ścigać sie możemy na ponad 30 trasach z całego świata, każdy tor jest odwzorowany zgodnie z rzeczywistością, do wyścigów przygotowano 34 pojazdy podzielone na 13 klas. Zarówno klasy (Toca, DTM, LOLA, SEC, NEC itd.), jak i samochody (Peugeot 406 Coupe, Alfa GTV, Opel Astra, Audi TT, Subaru Impreza, Dodge Neon, Corvette Z06, Nissan Skyline, Mitshubishi Lancer, Austin Mini, Toyota Supra, Koenig C62 itp.) są zgodne z realiami.

Mamy do wyboru kilka trybów gry, lecz zdecydowanie najciekawszą opcją jest tryb kariery. Zlecenia otrzymujemy dość ciekawie bo przez… e-mail. Podpisujemy kontrakt i jeździmy cały sezon dla danego teamu. Gdy skończy się nam kontrakt zmieniamy drużynę i ścigamy się kolejny sezon zbierając punkty. Po zdobyciu odpowiedniej ilości punktów przenosimy się do wyższej klasy. Tryb kariery wzbogacony jest o przerywniki filmowe, które mile wypełniają czas między wyścigami i stanowią niejako fabułę gry.

Oprócz wyżej omówionej kariery do dyspozycji mamy: pojedynczy wyścig, próbę czasową oraz tryb wieloosobowy. Rozgrywając pojedynczy wyścig możemy wybrać sobie, w jakiej klasie chcemy się ścigać.

Grafika jest bardzo dobra. Ścigać się możemy maksymalnie z 30 komputerowymi przeciwnikami. Samochody zachowują się bardzo realistycznie, co dodatkowo przynosi radość z jazdy. Aby odnosić sukcesy podczas wyścigów, trzeba wcześniej dokładnie zapoznać się z torem i dobrze poznać nasze auto, szczególnie jeżeli wybraliśmy trudniejszy poziom gry.

Umiejętnie prowadząc samochód można zaserwować obserwatorom wspaniałe poślizgi, przepychanki z innymi graczami i inne tego rodzaju rzeczy. Oczywiście przeciwnik nie pozostanie ci dłużny i wypchnięty z toru będzie się starał ci oddać.

Toca Race Driver prezentuje się bardzo dobrze i daje satysfakcje zarówno początkującym jak i doświadczonym graczom.

Wstęp do gry – intro – mówi samo za siebie. To nie będzie miła przejażdżka w niedzielne popołudnie. Stajemy się łysym, bezwzględnym kierowcą Max`em Damage.
Krótko mówiąc gra opiera się na prostych zasadach – rozwal i nie daj się rozwalić. Naszym głównym zadaniem jest rozjechanie jak największej ilości przechodniów i zniszczeniu jak najwięcej pojazdów pozostałych członków wyścigu. Brzmi dziwnie? Wcale nie, już tłumaczę dlaczego.

Gra polega na przejechaniu wyścigu w jednym kawałku a nie jest to prosta rzecz. Nasi przeciwnicy w zależności od ustawionego wcześniej poziomu trudności będą chcieli nas zlikwidować. Ich auta raczej nastawione są na tą ewentualność, no bo kolce i piły na pojazdach raczej nie służą im dla ozdoby. Nie przebierają oni w środkach aby utrudnić nam życie.

Jeśli chodzi o przechodniów, nie są to zwykli ludzie. To coś na podobieństwo ludzi tylko bardziej wredne i przebiegłe. Będą starali się zniszczyć nasz samochód, poprzez np. rzucanie w niego koktajlami mołotowa lub innymi bombami.

Chyba teraz nie masz już wyrzutów sumienia? To dobrze. Na pewno ucieszy Cię fakt, że nie dość, że się zemścisz rozjeżdżając kogoś lub niszcząc jego samochód, to na dodatek dostaniesz za to pieniądze za które możesz udoskonalić samochód lub kupić sobie nowy, a jest w czym wybierać.

Gra oferuje nam 9 przepięknych i ogromnych plansz, na których nie brakuje miejsca do kaskaderskich wyczynów i szalonych akrobacji. Wszystko jest dopracowane fantastycznie, dając graczowi mnóstwo radości. Nie ma tutaj mowy o nudzie czy rutynie. Jest tak dużo tajnych przejść i bonusów, że nie sposób się nudzić.

Gra jest absolutnym hitem na tzw. wyżywkę, ale nie jest wskazana dla graczy poniżej 16 roku życia gdyż zawiera wiele drastycznych scen i zwrotów akcji, nieodpowiednich dla dzieci poniżej 16 lat.